Your Cart is Empty
Zielona herbata to herbata, która została minimalnie utleniona. Po zbiorze liście są szybko podgrzewane — smażone na patelni lub parowane — aby zatrzymać enzymy, które w przeciwnym razie przekształciłyby je w herbatę oolong lub czarną. To zachowuje naturalny zielony kolor liścia, roślinny smak i określony zestaw związków, które inne rodzaje herbat tracą podczas utleniania.
Jest to najczęściej spożywany rodzaj herbaty w Azji Wschodniej i jeden z najlepiej przebadanych napojów na świecie.
Cała herbata pochodzi z tej samej rośliny: Camellia sinensis. Różnica polega na tym, co dzieje się zaraz po zbiorze liści.
W ciągu godzin po zbiorze liście są podgrzewane, aby dezaktywować enzymy utleniające. W Chinach zwykle robi się to w gorącym woku lub bębnie — metodą zwaną pan-firing (smażenie na patelni). W Japonii liście są zamiast tego parowane. Ta jedna różnica w obróbce tworzy dwie odrębne grupy zielonej herbaty o bardzo różnych profilach smakowych.
Po wstępnym podgrzaniu liście są zwijane, by nadać im kształt, a następnie suszone. Cały proces od świeżego liścia do gotowej herbaty może zająć mniej niż dzień.
Chińskie zielone herbaty są zwykle smażone na patelni, co nadaje im orzechowy, lekko przypieczony charakter. Smak często opisuje się jako zbliżony do kasztanowego, łagodny i gładki.
Longjing (Dragon Well): Najsłynniejsza chińska zielona herbata. Płaskie, mieczowate liście o słodkim, kasztanowym smaku. Uprawiana w Hangzhou w prowincji Zhejiang.
Bi Luo Chun: Malutkie, ciasno zwinięte liście z prowincji Jiangsu. Owocowa i kwiatowa, o lekkim smaku.
Gunpowder: Liście zwinięte w małe pelletki, które rozwijają się podczas parzenia. Mocniejsza i bardziej ściągająca niż większość chińskich zielonych herbat. Często używana w marokańskiej herbacie z miętą.
Mao Feng: Delikatne, lekko puszyste liście z Huangshan. Lekka, słodka i orzeźwiająca.
Japońskie herbaty zielone są parowane, co daje bardziej roślinny, morski i bogaty w umami smak. Kolor zwykle jest głębszy, bardziej intensywnie zielony.
Sencha: codzienna zielona herbata Japonii, stanowiąca około 80% japońskiej produkcji herbaty. Jasna, trawiasta i lekko słodka, z czystym finiszem.
Gyokuro: uprawiana w cieniu przez trzy tygodnie przed zbiorem, co zwiększa zawartość aminokwasów i zmniejsza goryczkę. Intensywny smak umami, niemal przypominający bulion.
Matcha: uprawiana w cieniu jak gyokuro, ale kamiennie mielona na drobny proszek. Spożywasz cały liść, co wzmacnia smak i zawartość składników odżywczych.
Hojicha: palona japońska herbata zielona. Palenie zmienia smak na ciepły, karmelowy, z bardzo niską goryczką i mniejszą zawartością kofeiny niż inne herbaty zielone.
Herbata zielona jest najbardziej wrażliwa na temperaturę spośród wszystkich rodzajów herbaty. Zbyt gorąca woda wyciągnie nadmiar katechin i sprawi, że napar będzie gorzki.
Dla większości chińskich zielonych użyj wody o temperaturze 75-80°C i parz 2-3 minuty. Dla japońskich, jak sencha, lepiej 70-75°C — a gyokuro można parzyć już w 60°C przez dłuższy czas.
Użyj 2-3 gram liści na 200 ml wody. A glass tumbler dobrze się sprawdza przy chińskich zielonych, pozwalając obserwować opadanie liści.
Większość zielonych herbat znosi 2-3 zalania. Drugie parzenie często ma słodszy, pełniejszy smak niż pierwsze.
Kluczowa różnica to utlenianie. Herbata zielona jest utleniona w 0-5%. Oolong ma zakres 15-85%. Herbata czarna jest w pełni utleniona, 90-100%. To nie jest skala jakości — każdy stopień utlenienia daje inny smak, aromat i ciało naparu.
Herbata zielona zwykle zawiera mniej kofeiny niż czarna, ale więcej niż biała. Typowa filiżanka zawiera 25-45 mg kofeiny, w porównaniu do 40-70 mg w herbacie czarnej i 15-30 mg w białej.
Jeśli zaczynasz przygodę z zieloną herbatą, zacznij od chińskiego longjinga lub japońskiej senchy. Dobrze reprezentują dwie główne tradycje i są łatwe w parzeniu. Stamtąd możesz odkrywać herbaty uprawiane w cieniu, palone odmiany lub liczne lokalne specjały, które obejmuje nasza kolekcja herbat zielonych.
Comments will be approved before showing up.